vrijdag 15 februari 2013

Hulpverleners...


Ik zal een jaar of veertien geweest zijn. Mijn ouders en ik zitten bij een pedagoog van het RIAGG (tegenwoordig een onderdeel van de GGZ). De pedagoog denkt te weten wat er met mij aan de hand is en dat gaat hij mijn ouders en mij uitleggen: “Je kunt het misschien voorstellen dat je met je fiets op het fietspad rijdt.  Als je normaal gesproken niets tegenkomt, is er niets aan de hand. Maar jij fietst op een berg en hebt bagage aan je fiets hangen. Daardoor kom je moeilijk vooruit. Het beste is dan dat wij een motortje aan je fiets hangen zodat je toch nog vooruit kan komen. Wij kunnen dat motortje aan je fiets hangen.” Ok√©, als veertienjarige wist ik al dat deze goede man finaal de plank missloeg en mijn ouders hadden al meteen hun zakken vol van het RIAGG. Maar goed, omdat mijn ouders en ik ook niet wisten wat er met mij aan de hand was, kreeg ik toch nog maandenlange psychotherapie aangesmeerd. Daar achteraan nog een aantal maanden groepstherapie waar ik nog depressiever van werd dan dat ik al was en toen was ik inmiddels aan het einde van mijn middelbare schoolperiode beland.  Resultaat: Ik was nog steeds depressief, en had inmiddels al meer hulpverleners gezien dan mij lief was. Daarbij wist ik nog steeds niet wat er met mij aan de hand was.

In de jaren die volgden heb ik nog veel meer hulpverleners gezien. Psychologen, maatschappelijk werkers, psychiaters en sociaal psychiatrisch verpleegkundigen… Allemaal mensen die dachten het goed met me voor te hebben maar nooit iets voor me hebben kunnen doen. Na al die jaren moet ik wel een heel dik dossier gehad hebben waar heel veel uit te halen viel, maar nooit iemand die verder heeft gelezen dan het eigen stukje. Daar heb ik sowieso een hekel aan, aan mensen die nooit een dossier lezen voor ze iemand voor het eerst hebben gezien. Ik kan de keren niet tellen waarbij ik telkens opnieuw mijn verhaal heb moeten doen. Hulpverleners die ineens weer vervangen werden door anderen om de meest uiteenlopende redenen. Dossierschuiven… Ik heb daar zo’n hekel aan.

Op een gegeven moment had ik het gehad met al die hulpverleners. Ik was nog steeds geen steek opgeschoten maar door mijn opleiding dacht ik wel te weten wat er met mij aan de hand was.  Ik ben toen zelf het diagnosetraject ingegaan. Daar had ik uiteraard wel de GGZ bij nodig. Ik besloot dat het de laatste keer was dat ik ergens een hulpverlener bij nodig had. Toen ik uiteindelijk de diagnose Asperger kreeg, heb ik alle aanbod van hulp afgeslagen. Na al die jaren wist ik eindelijk wat er met mij aan de hand was en ik kon het voortaan wel zelf.

Dat liep helaas anders.  Na mijn eerste opname heb ik heel wat hulpverleners moeten verwelkomen in mijn huis. De GGZ (dat ik nog altijd associeerde met het RIAGG) heb ik nog het langst tegen kunnen houden maar na de diagnose van mijn psychotische stoornis kon ik dat niet langer. Mijn jobcoach van het re-integratiebureau was de eerste die mij liet zien dat niet alle hulpverleners slecht waren. Mijn ambulant begeleidster van Buro Maks was de tweede. Daar heb ik binnen een betrekkelijk korte tijd een hele goede band mee opgebouwd. Ik kon lezen en schrijven met haar en ik hoefde vaak niet eens mijn verhaal te doen. Ze had aan een half woord genoeg. Ze heeft me iets heel belangrijks geleerd, namelijk dat je sommige hulpverleners daadwerkelijk kunt vertrouwen. Ik heb haar momenteel niet meer als begeleidster, maar ik zal haar nooit vergeten.

Inmiddels hebben we hier bijna elke dag van de week wel een hulpverlener rondlopen. Dat varieert van huishoudelijke hulp tot aan IPG (Intensief psychiatrische gezinsbegeleiding).  Daar komt Buro Maks en het FACT team van het GGZ nog bij. Ik word soms heel moe van al die mensen die wekelijks bij ons over de vloer komen maar aan de andere kant heb ik sommige dingen gewoon nodig. Dat is iets wat ik inmiddels geaccepteerd heb. Waar ik wel moeite mee heb is dat er binnen twee jaar al vier hulpverleners zwanger zijn (geweest). Ik heb er uiteraard geen moeite mee dat ze zwanger zijn, maar wel dat ze met verlof gaan en dat je dan weer (tijdelijk) iemand anders krijgt. Voor iemand met een vorm van autisme is het heel moeilijk om aan iemand die nieuw is te wennen. Ik weet niet of het mogelijk is, maar eigenlijk zouden ze daar rekening mee moet houden met het inzetten van een nieuwe hulpverlener bij iemand met een vorm van autisme.

Hulpverleners, ik heb er al een heleboel voorbij zien komen. Heel veel mensen die het goed bedoelen maar die finaal de plank misslaan, maar gelukkig ook een paar goede hulpverleners. Dat laatste groepje zorgt ervoor dat ik toch nog vertrouwen heb in de hulpverlening, als je maar goed zoekt. En gelukkig weet ik dankzij al mijn ervaring wel heel goed de weg in hulpverlenersland. 

5 opmerkingen:

  1. Wat een verhaal zeg, ik ben blij dat je nu je draai in hulpverleningsland hebt gevonden. Ik heb tot nu toe mazzel gehad met hulpverlening, ben maar een stomme geitenwollen sok tegen gekomen van maatschappelijk werk. Die was wel zo aargh... Verder heb ik te maken gehad met GGZ, MEE en Humanitas DMH Frederiksoord. Geen klachten tot dusver.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mijn ervaring met hulpverleners is dat er ontzettend goede tussen zitten, maar ook personen waarvan je je afvraagt of ze zelf wel weten waar ze mee bezig zijn.
    En ja, ook ik had een lang traject bewandeld voordat ik de diagnose Asperger kreeg. En dat alleen omdat ik zelf dacht Asperger te hebben. Geen hulpverlener die op dat idee kwam.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. pff, vroeger bij ons ook riagg over de vloer. broertje was onhandelbaar. video home training gehad. mijn ouders moesten het anders doen, hij had al veel bagage op jonge leeftijd. dat zou de oorzaak zijn. nu is hij bijna 33 heeft 15 jaar van zijn leven weg geblowd en na afkicken in een kliniek sinds 1 jaar diagnose adhd. ik denk zelf dat hij ook autisme heeft. lang leve de hulpverlening. hij wil daar nu niets meer mee te maken hebben maar heeft ondanks geboorte van zijn zoontje in november nog altijd grote moeite om zijn leven te organiseren. gemiste kansen. dus veel herkenning bij dit blog!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wauw wat een interesante blog heb jij, die ga ik volgen. Je schrijft heel helder en duidelijk, ik zie het ook echt voor me. Het is herkenbaar omdat ik dus aan de kant van de hulpverlener sta. Er zijn veel dingen in hulpverlenersland waar ik me over kan opwinden. Waaronder dus ook dingen die jij omschrijft. Ik ben blij dat je ook een aantal goede hulpverleners bent tegengekomen en ik vind het super dat je alles open gooit. Er zijn veel te veel boeken van professoren en veel te weinig van ervaringsdeskundigen!

    Ik ben zelf net een blog begonnen en daardoor ook weer andere blogs aan het ontdekken, vandaar dat ik nu bij jou terecht kom.

    Groet karin

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Simone! Zie ook mijn nieuwste blog, dat gaat ook over hulpverleners.

      Verwijderen